حوضه آبریز دشت گرو در واحد مورفوتکتونیکی مکران واقع شده است. این دشت تحت تاثیر ویژگی های زمین شناسی و ژئومورفولوژی از نفوذپذیری اندکی بر خوردار بوده و تغذیه آب زیر زمینی به جزء در قسمت های کم شیب و سطح دشت به طور مناسب صورت نمی گیرد. بهره برداری بیش از ظرفیت منابع آبی در کنار خشکسالی های اخیر، کمیت منابع آب زیر زمینی را به شدت تقلیل داده است. هدف از این تحقیق بررسی علل اصلی به ویژه عوامل ژئومورفولوژیک و نیز عوامل انسانی موثر بر افت کمی و کیفی منابع آب دشت گرو می باشد. به منظور دست یابی به این هدف، ویژگی های زمین شناسی و ژئومورفولوژیک حوضه آبریز دشت و تاثیرات آن بر کمیت و کیفیت منابع آب زیر زمینی مورد بررسی قرار گرفته است. روش تحقیق عمدتا بر پایه روش تحلیلی و توصیفی استوار بوده است. ابزار تحقیق را نقشه های توپوگرافی، زمین شناسی و داده های آماری ایستگاه های هیدرومتری منطقه تشکیل داده اند. علاوه بر این از مشاهدات، مصاحبه و کارهای میدانی داده ها و نتایج کنترل و تکمیل گردیده اند. نتایج نشان می دهد که ویژگی های ژئومورفولوژیک حوضه آبریز دشت به طور مستقیم و غیر مستقیم از دیدگاه کاربردی در فعالیت های انسانی به ویژه در بخش کشاورزی و منابع آب تاثیر گذار بوده است. از دیدگاه مدیریتی لازم است بهره برداری از منابع آب زیرزمینی بر اساس ملاحظات ژئومورفولوژیک و در قالب پروژه های بلند مدت در برنامه ریزی لحاظ و اجرا گردد.

یکی از راه حل های اصولی برای پیشگیری و مهار سیل، شناسایی مناطق خطرساز و سیل خیز در داخل حوضه آبخیز است و اصولاً مهار و پیشگیری از سیل باید ابتدا در سر منشأ آن یعنی زیرحوضه های آبخیز مورد توجه قرار گیرد. از این نظر حوضه آبخیز رودخانه جاماش به علت وقوع سیل های ویرانگر در آن، از اهمیت ویژه ای برخوردار است. در این مطالعه مدل حوضه آبخیز با استفاده از نرم افزار HEC-GeoHMS تهیه و شبیه سازی هیدرولوژیک حوضه توسط مدل HEC-HMS انجام شد. جهت واسنجی پارامتر شماره منحنی و اعتباریابی مدل، از آمار 4 رگبار مشاهده ای و سیل همزمان آنها استفاده شده است. نتایج نشان دادند که این مدل در خصوص پیش بینی دبی اوج و زمان مربوط به آن در خروجی حوضه می تواند نتایج قابل قبولی را ارائه نماید. در این تحقیق، با استفاده از روش حذف متوالی زیر حوضه ها برای دو واقعه بارندگی به عنوان نمونه، نقش کلیه زیرحوضه ها در هیدروگراف سیل خروجی تعیین و بر اساس آن اولویت بندی انجام گرفت. نتایج نشان می دهد میزان مشارکت زیر حوضه ها در سیل خروجی با مساحت آنها رابطه مستقیم ندارد و لزوماً زیرحوضه ای که مساحت بزرگتر و یا دبی اوج بیشتری داشته باشد، در سیل خروجی کل حوضه تاثیر بیشتری ندارد بلکه اثر متقابل عوامل موثر مانند موقعیت مکانی زیرحوضه ها و نقش روندیابی در رودخانه اصلی و نقش شاخص های مورفومتری کانال رود نیز میتواند نقش مهمی داشته باشد.

این مطالعه جهت بررسی تغذیه خرچنگ شناگر آبی در آبهای استان هرمزگان (حوضه بندرعباس) طی مدت 14 ماه از مهرماه 1380 تا دی ماه 1381 انجام گرفت. نمونه برداری با روشهای مختلف شامل حضور بر روی کشتیهای تحقیقاتی، صیادی ترالر و لنجهای منطقه و همچنین تهیه نمونه از مشتاهای ساحل بندرعباس صورت پذیرفت. طی این مدت490 عدد معده مورد بررسی قرار گرفت که از این تعداد 136 عدد پر، 197 عدد نیمه پر و 157 عدد خالی بودند. با توجه به تجزیه های استریومیکروسکوپی، مواد غذایی شناسایی شده در چهار گروه، به ترتیب شامل: ماهی، نرم تن، سخت پوست و پلانکتون دسته بندی شدند. شاخص خالی بودن معده (cv) دراین خرچنگ درطول دوره نمونه برداری 32.04 محاسبه گردید. رقم بدست آمده برای این شاخص بیانگر اینست که این خرچنگ موجودی نسبتا پرخور می باشد.

این مطالعه به منظور بررسی برخی پارامترهای زیستی و بیومتریک تولید مثل خرچنگ شناگر آبی (سیگنو) در آب های استان هرمزگان (حوضه بندر عباس) به مدت سیزده ماه از مهر 1380 تا مهر 1381 انجام شد. نمونه برداری با روش های مختلف شامل حضور روی کشتی های تحقیقاتی و صیادی ترالر، لنج ها و نیز تهیه نمونه از مشتاها صورت پذیرفت. نسبت جنسی در این خرچنگ به صورت 0.53: 0.47 = M:F بدست آمد و با توجه به درصد مراحل مختلف رسیدگی گناد در ماه های مختلف و غالب بودن مرحله 5 رسیدگی در اسفند می توان نتیجه گرفت اوج تخمریزی این خرچنگ در منطقه و سال مورد مطالعه اسفند ماه می باشد. همچنین کوچکترین خرچنگ ماده بالغ دارای عرض کاراپاس 9.2 سانتیمتر بود و 0.50 خرچنگ های ماده با عرض کاراپاس 9.4 سانتیمتر بالغ بودند.

دوشکلی جنسی پدیده ای معمول در بین برخی آرایه های ماهیان از جمله ماهیان گورخری جنس Aphanius می باشد. در مطالعات ریخت سنجی آرایه ها یا جمعیت های ماهیان برای بررسی فرآیندهای زیستی مثل سازگاری و تکامل، وجود دوشکلی جنسی، آنالیز مجزا برای هر دو جنس را ضروری می کند. از این رو این تحقیق با هدف تعیین جنس مطلوب در گونه Aphanius dispar برای مطالعات ریخت سنجی به اجرا درآمد. برای این منظور تعداد 1800 عدد ماهی (نر و ماده) از سه جمعیت رودخانه های سرباز، مهران و شور نمونه برداری گردید. سپس از نیمرح نمونه ها عکسبرداری گردید و برروی تصاویر دو بعدی حاصل، تعداد 17 نقطه لندمارک (نقطه نشانه) تعیین و با استفاده از نرم افزار TpsDig2 رقومی شد. داده های حاصل هر جنس به صورت جداگانه و تمام جنس ها به صورت کلی، پس از آنالیز پروکراست، با استفاده از تحلیل های چندمتغیره PCA، CVA و MANOVA مورد تحلیل قرار گرفتند. نتایج تمایز جمعیت های مورد مطالعه را از نظر شکل نشان داد ولی در آنالیز جداگانه جنس های نر و ماده، تفاوت معنی داری در شکل بدن جمعیت های رودخانه های شور و مهران یافت نشد. در بررسی دوشکلی جنسی نواحی سر و تنه یک ویژگی اصلی بین جنس های این گونه بود. براساس نتایج در این گونه جنس نر به عنوان جنس مطلوب تر برای بررسی مقایسه ریختی بین جمعیت های مختلف پیشنهاد می گردد.

نیاز فزاینده به منابع آب در ایران، موجب بهره برداری بی رویه و سبب بر هم زدن تعادل طبیعی منابع آب زیرزمینی شده است. با توجه به اینکه استان هرمزگان یکی از مناطق کم باران کشور محسوب می شود، آبهای سطحی قادر به تامین نیاز آبی استان نیست. حوزه آبخیز ایسین با مساحت 47793.5 هکتار در حاشیه شمالی خلیج فارس قرار گرفته است. این حوضه جهت تامین آب مصرفی، نیاز مستمر به استفاده از منابع آب زیرزمینی منطقه دارد بنابراین، با افت سطح آب زیرزمینی روبرو شده و این روند تاکنون رو به تشدید بوده است. در این پژوهش پس از جمع آوری اطلاعات مربوط به مدیریت آبخیز در حوضه ایسین و شناخت ویژگی های طبیعی و تجزیه و تحلیل آن، حالتهای مختلفی که طی سالهای آتی ممکن است بدون مدیریت آبخیز و همراه با مدیریت آبخیز انجام گیرد، پیش بینی شده است. بدین منظور با تدوین 4 سناریو و تحلیل نتایج آن مشخص شد، در صورتی که مدیریت آبخیز در حوضه اعمال گردد مقادیر آب نفوذ یافته تقریبا یک و نیم برابر مقادیر آب نفوذ یافته در زمانی است که هیچگونه مدیریتی در حوضه اجرا نشود. بر این اساس با اعمال مدیریت آبخیز در حوضه ایسین و اجرای عملیات تغذیه مصنوعی پیشنهادی، در یک دوره بازگشت 25 ساله در سالهای خشک به طور متوسط 1.72 و در سالهای تر 6.63 میلیون مترمکعب در سال، آب از طریق بارش به سطح آبهای زیرزمینی حوضه افزوده خواهد شد.

شدت فرسایش با استفاده از فناوری برآورد فرسایش (که همان مدل های فرسایشی هستند) ارزیابی می گردد. هدف از این تحقیق، به دلیل احداث سد بر ری رودخانه گابریک، برآورد شدت فرسایش و میزان رسوب در حوضه آبریز گابریک با استفاده از مدل تجربی EPM به کمک سیستم های اطلاعات جغرافیایی و کارایی این سیستم ها در مطالعات فرسایش و رسوب حوضه های آبریز و در نهایت کاهش رسوبات در سطح حوضه و نهایتا پشت سد و به جهت انجام طرح های کنترلی و عمرانی می باشد. در این تحقیق ازاسناد و مدارک مختلف از جمله نقشه 1:250000 زمین شناسی، لایه های خاک شناسی، کاربری اراضی، پوشش گیاهی، آمارهای مختلف مربوط به ایستگاه های باران سنجی واقع در اطراف حوضه و مدل ارتفاعی رقومی (DEM) به عنوان ابزار تحقیق مورد استفاده قرار گرفت که نتایج نشان می دهند رسوب ویژه و رسوب کل حوضه آبریز گابریک به ترتیب 40.64 مترمکعب در کیلومتر مربع در سال و 8/227725 مترمکعب در سال می باشد، همچنین میزان رسوب ویژه و میزان کل رسوب تولید شده در حوضه مورد مطالعه به ترتیب 243.84 تن در کیلومترمربع در سال و 1666355 تن در سال می باشد که با قرار گرفتن حوضه آبریز در کلاس شدید اعمال روش های مختلف کنترل فرسایش را در سطح حوضه ضروری می نماید.

پیش‌بینی دبی اوج و شبیه‌سازی هیدروگراف سیلاب در یک جریان آبراهه‌ای یا رودخانه‌ای، یکی از فرایندهای پیچیده در هیدرولوژی است. با مدل‌های بارش رواناب SWMM و SMADA و با استفاده از اطلاعات هواشناسی (مانند منحنی بارش، میزان تبخیر و...)، مشخصات فیزیکی حوضه آبریز، زهکش‌های حوضه، هیدروگراف خروجی از حوضه آبریز را می توان شبیه سازی کرد.هدف از این تحقیق مقایسه مدل‌های SWMM و SMADA برای شبیه‌سازی هیدروگراف سیل در حوضه آبریز زندان در استان هرمزگان است تا مدل مناسب‌تری برای مدیریت سیلاب‌ها انتخاب شود..  ابتدا هر حوضه آبریز به زیرحوضه‌های آبریز کوچک‌تر تک شاخه‌ای تقسیم شد (ّ11 زیرحوضه). خصوصیات فیزیکی هر زیر حوضه، مشخصات زهکش زیر حوضه آبریز و مشخصات بارش به‌عنوان اطلاعات ورودی به مدل داده شد. سپس هر زیر حوضه آبریز به‌عنوان مخزن غیرخطی شبیه‌سازی و برای آن باتوجه ‌به مشخصات داده شده، یک هیدروگراف واحد محاسبه ‎شد. این هیدروگراف تا نقطه خروجی حوضه آبریز به‌صورت موج سینماتیکی روندیابی شده و در نهایت دبی خروجی از زیر حوضه تعیین شد. باتوجه ‌به نتایج، مدل هیدرولوژی SWMM قادر به شبیه‌سازی هیدروگراف سیلاب تا حد قابل‌قبولی می‌باشد. زیرا که این مدل می‌تواند با الگوریتم­های مختلف مورد کالیبراسیون قرار گیرد . در مدل SMADA نیز هیدروگراف سیلاب تا حدی شبیه‌سازی شد؛ اما به دلایل مختلف اختلاف بین سیلاب­های رخ‌داده و شبیه‌سازی‌شده توسط مدل نسبتاً زیاد بود. از دلایل مهم این اختلاف می‌توان به استفاده این مدل از چند رابطه که نسبتاً قدیمی و درصد خطای آنها بالاست اشاره نمود. نتایج این تحقیق نشان داد که مدل SWMM نسبت به مدل SMADA کارایی بیشتری در این حوضه دارد.